Verlangen naar Verbondenheid

Johan Bakker

Nederlands Dagblad — Vorig najaar reisde Wende Snijders door Nederland langs de grote theaterzalen met haarindrukwekkende theatrale show. Het was een
combinatie van muziek en theater; elektronische sounds gingen hand in hand met een klassiek strijkersensemble. Voor wie dit spektakel heeft gemist of nog eens wil nagenieten, is net de in theater Carré opgenomen dvd met bonus-cd gepresenteerd. Snijders’ show is opgebouwd als circusvoorstelling, met een heuse piste waar de veeltalige zangeres haar publiek trakteert op een uiteenlopend
repertoire.

‘Het circus fascineert me enorm’, vertelt ze. ‘Vooral zo’n klein Fellini-achtig familiecircus vind ik mooi; de romantiek van het rondtrekken, de werkkracht van de artiesten en tegelijk de treurigheid van vermoeide kinderen met ingevallen wangen die achter de lachende
gezichten schuil gaan. Zo’n circusvoorstelling is een prima manier om verschillende programmaonderdelen te verbinden. Zo voorkom je dat een voorstelling blijft steken in liedje, applaus, praatje en weer een liedje.’

Snijders heeft een deskundig artistiek team om zich heen verzameld, maar is voor honderd procentbetrokken bij ieder aspect: van de choreografie tot en met de kostuums. Van haar opkomst met een klein draaiorgeltje met roestige piepende wieltjes, tot en met een vanuit de tenen gezongen lied
vanaf het balkon houdt ze de aandacht van iedereen gevangen. Juist omdat Snijders alles geeft,komt een gevoelig liedje als ‘Adem uit’ dat ze schreef naar aanleiding van het overlijden van haar vader, intens binnen. Het begeleidende orkest combineert melodieuze strijkpartijen
moeiteloos met keiharde rock.

Zuid-Afrikaans
Wende Snijders groeide op met klassieke muziek. Haar moeder speelde vroeger Debussy, Ravel enSatie op de piano. Inmiddels is de zangeres in het bezit van twee Edisons, één voor jazz enéén voor wereldmuziek. ‘Zo’n programma als dit moet je niet jaar in jaar uit gaan doen,
dat is slopend. Je moet ook periodes van rust inbouwen zoals deze weken, nu ik in de studio werkaan nieuw materiaal.’

Wende Snijders begon haar loopbaan met het zingen van Franse chansons, een taal die ze als kind leerde in Guinee-Bissau, waar haar vader een paar jaar werkte. Maar ze zong ook in het Nederlands en in het Duits.

Snijders vertolkte zelfs twee Zuid-Afrikaanse teksten geschreven door Antjie Krog. Haar laatste album No 9 was in het Engels en bestond geheel uit nieuw en eigen repertoire dat zij samen met Jan van Eerd schreef.

Teksten zijn voor Snijders, die in 2008 met haar lied ‘De wereld beweegt’ de Annie M.G.Schmidt prijs won, minstens zo belangrijk als muziek. ‘Daarin komt mijn kleinkunstacademie-achtergrond om de hoek kijken. Een lied is voor een groot gedeelte het voordragen van een tekst. Het mysterie van een goed lied is moeilijk te ontrafelen. Het is de combinatie van de wereld poëtisch benaderen en toch begrijpelijk zijn. Leonard Cohen doet het erg goed en ook Paul Simon kan de onderwerpen die hij beschrijft mooi ontrafelen en er dan ineens een messcherpe zin tussen zetten. In Nederland heb ik vooral bewondering voor het duo Harry Bannink en Annie M.G. Schmidt.’

schade inhalen
Opmerkelijk was Snijders’ toespraak na afloop van haar show. Ze hield een pleidooi voor het koesteren en stimuleren van kunst. ‘Niet iedere kunstenaar hoeft een boodschap te hebben, maar ik steek mijn mening niet onder stoelen of banken. Zoals andere mensen mij in het begin van mijn
carrière hebben geholpen door me geld te geven, doe ik nu zelf iets voor de arme kinderen in Zuid-Afrika.’ Op de dvd is ondermeer een documentaire te zien over ‘Paint A Future’, het project waarmee Snijders een Zuid-Afrikaanse school aan lescomputers helpt.

In Zuid-Afrika bezocht Snijders een kerkdienst, waar ze als niet-ingewijde zich verbaasde over de manier waarop de gelovigen zich helemaal lieten gaan. ‘Ik ben niet in het bezit van religieuze bagage, maar probeer die schade wel in te halen. Ik heb een verlangen naar verbondenheid tussen mensen en denk dat er meer bestaat dan de ogenschijnlijk banale werkelijkheid. Als we samen de schouders ergens onder zetten, valt er veel te bereiken ‘

Die filosofie van Wende Snijders krijgt op indrukwekkende manier gestalte in het lied waarin zeknipoogt naar Barack Obama. Het begint eenvoudig; Snijders begeleidt zichzelf met vrij simpele gitaarakkoorden, maar het loopt uit op een orkestrale circusfinale met als hoogtepunt het met
grote kleurige ballonnen uitgedoste Amsterdamse volkskoor (in iedere stad waar ze heeftgespeeld, werkte een ander plaatselijk koor mee). Wende Snijders pept haar publiek ondanks crisis en culturele kaalslag op met een overtuigend: ‘Yes we can!’

Carré: Wende – Tathata Music (dvd + Bonuscd) ****