‘Wende’ zindert van sfeer en gevoel

Henk van Gelder

NRC — Het trio speelt cool jazz en Wende Snijders staat in een grijs-zwarte decordeur een sigaret te roken. De rook kringelt omhoog als op zo’n zwart-witte Blue Note-elpee uit de jaren vijftig. Maar zodra ze inzet met Avec des vents du Nord…, de eerste woorden van de Brel-klassieker Le plat pays, staat al meteen vast dat dit geen programma uit de oude doos wordt. Hoe oude de nummers ook mogen zijn-van nazingen is geen sprake. Hier ontstaan gloednieuwe chansons, ook als de teksten en melodieen allang bestaan. Wende dat gisteravond in premiere ging, is het tweede theaterprogramma van de alom geprezen Wende Snijders. Ze heeft een collage gemaakt van uiteenlopende sferen en emoties, waaring ze af en toe liedjes aan elkaar plakt die elkaar nooit eerder hebben ontmoet. (…)

Ze zingt voornamelijk Frans, maar is net zo overtuigend in het Nederlands, het Engels en een keer ook in het Spaans (met de tekst van Lorca) Hooguit laat ze in de niet-Franse liedjes soms een laatste lettergreep verloren gaan. Maar steeds weet Wende Snijders te voorkomen dat ze, al zingend, in een grijsgedraaide groef belandt. Telkens trekt ze haar eigen spoor. Niet gekunsteld, niet omdat ze zo nodig eigenwijs wil wezen, maar om die nummers los te wrikken uit de routine en weer te laten fonkelen.

Als geen ander trekt deze twintiger het repertoire naar zich toe en laat het klinken alsof ze het pas een paar uur eerder heeft ontdekt. Met strakgespannen stiltes die die indruk alleen nog maar versterken. Belangrijk is daarbij ook de intens met haar mee pulserende begeleiding door pianist Bart Wolvekamp, bassist Guus Bakker en drummer Arthur Lijten. Hun grondtoon is jazzy, maar dat is lang niet alles. Ook zij spelen vaak tegen de vaste ritmepatronen in, met hoekige breaks en gespierde tempi die de spanning in dit wondermooie programma des te zinderender maken.