Wende, beukend en teder

Jacques d'Ancona

DAGBLAD VAN HET NOORDEN — (…)Snijders veroorzaakt een fascinerende ervaring. Er is geen enkel nummer dat niet tevoorschijn komt in een volstrekt eigen versie, zo klinkt het. Fascinerend, omdat ze er de kracht van authenticiteit aan verleent die door het hele concert stroomt. Wat ze er hier en daar vertellend aan toevoegt is min of meer ballast als illustratie, hoe aardig een suggestieve anekdote over haar favoriete New York het ook doet bij wijze van adempauze tijdens de aanrollende vloedgolf van liedjes.

Beukend of met ingehouden, fluwelen tederheid gedoseerd, is elk woord, élke noot Wende, ongeacht of ze het historische Mensch Durf Te Leven! zingt, La Vie En Rose of het meeslepende De Nuttelozen Van De Nacht.

Zelden ontstond een theaterconcert in een dermate mooi gebeiteld samenspel met muzikanten. Stuk voor stuk zijn het solisten die uitstijgen boven de kwalificatie van begeleiders. Zij loodsen Wende Snijders door de avond op klankpatronen die uit een verrassend jazzyachtig idioom zijn geplukt. Ze poseert geen moment als vedette, is geen showlady. Daarom mag alles acuut weg dat aan maniertjes herinnert.